…

უკვე 11 იანვარია და მე კი მხოლოდ 3 დღის წინ მივხვდი, რომ ახალი წელი დაიწყო. არ ვიცი რა სჭირს ჩემს კალენდარსა და საათს. უფრო სწორად, ჩემს პირად დროის მექანიზმს, რომელიც თითქოს ორ განზომილებაში მოძრაობს. ერთში ძლივს მიიზლაზნება, მეორეში კი ისე გარბის, თვალის შევლებასაც კი ვერ ვასწრებ. პრობლემა მხოლოდ ისაა, რომ ერთიდან მეორეშო ისე შეუმჩნებლად გადავდივარ, თვითონაც ვიბნევი და აღარ ვიცი რა მოვიმოქმედო. როცა დაბნეული ვარ, ერთადერთი გამოსავალი  ყოველთვის თავის დაღწევა და წასვლა მგონია. აი, ასე ხდება გამოთიშვა, რომელიც მაიძულებს რამდენიმე დღის განმავლობაში თვალით არავის დავენახვო.

2011 რომ მიდიოდა, კალენდარს დავხედე, რომელზეც გამოცდების თარიღები, ვარჯიშის განრიგები და ორთოდონტთან ვიზიტის დღეები მქონდა მონიშნული და მომინდა ნაფლეთებად მექცია. უაზრობის გრძნობის ასეთი შემოტევა ოდნავ უფრო ხშირად რომ მემართებოდეს, ალბათ უკვე საკუთარი დაკრძალივის ხარჯების თვლას დავიწყებდი. თუმცა რა? კიდევ ერთი წელი გავიდა და მოვიდა მომდევნო, რომელიც წინამორბედზე 1 დღით დიდი იქნება. მერე კიდევ სხვა წელი მოვა, მერე კიდევ სხვა.. ბოლოს და ბოლოს, სულ ერთი და იგივე გზაზე სეირნობაც მობეზრდება ადამიანს…

არა, არ მომბეზრებია, უბრალოდ დავიღალე, რომ ამდენი ხანია აქ ვარ ერთი ისეთი საქმეც არ გამიკეთებია, რომელიც ვინმესთვის რამეს შეცვლიდა.