ამ საქმეებში, რა თქმა უნდა მარტო არასოდეს ვყოფილვარ. შთაგონების წყაროს ფუნქციას ის ადამიანები ასრულებდნენ, რომლებსაც ვაკვირდებოდი და ვცდილობდი დადებით თვისებებში მიმებაძა.  მგონი მშვენიერი პრინციპია “უყურე და ისწავლე”, თუმცა ზოგს მაინც “უყურე და აკრიტიკე” ან  ”უყურე და დაიბოღმე” ურჩევნია. :]

ჰოდა, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, აი, ჩემი ბოლოდროინდელი გატაცებაც.

ჰო, ანას გადამკიდე მივხვდი, რომ 20 წლის ადამიანისათვის ქსოვა სულაც არ არის შეუფერებელი საქმიანობა. ჰოდა, გავბედე და მივბაძე. მიუხედავად ჩემი ამ სფეროში გამოუცდელობისა, მგონი მაინც გამომივიდა რაღაც. ცოტაოდენი ნებისყოფა, ელემენტარული მათემატიკის ცოდნა, საჭირო მასალა და საქმეც გაკეთებულია. თუმცა უკვე აღარ ვიცი როგორ  შევეშვა და კარსმომდგარ გამოცდებს მივხედო. ქუჩაში უკვე ადამიანების ჩაცმულობებსაც დავუწყე დაკვირვება და თუ ვინმეს რამე ლამაზი ნაქსოვი აცვია, ლამის გავეკიდო და დავაკვირდე რა უზორი აქვს გამოყენებული – ესეც უკუჩვენება. სამაგიეროდ დავდივარ გახარებული, რომ საკუთარი ქმნილება მმოსავს და რაღაცის გაკეთება მაინც შემიძლია (რაშიც ხშირად მეპარებოდა ხოლმე ეჭვი).

აი, სულ ესაა რაც ერთი თვის განმავლობაში მოვასწარი. მშვენიერი საშუალებაა, როცა კომპიუტერთან უქმად ჯდომა გბეზრდება, გინდა მშვიდად იჯდე, მუსიკას უსმენდე, ფიქრობდე და თან სასარგებლო საქმეს აკეთებდე.

და ბოლოს, კიდევ ერთი ახალი გატაცება, სახელად “Plumb”. სულ ორი დღეა მის რამდენიმე სიმღერას ვუსმენ და აზრზე არ ვარ რატომ მომწონს. ზოგადად, არც ალტერნატიული როკი ჯდება ჩეს გემოვნებაში, მაგრამ ამ დროს, სეზონსა და განწყობას მშვენივრად ეხამება.

დაკვირვებიხართ, დღეში რამდენ ადამიანთან გვაქვს ურთიერთობა, რომლებსაც ძალიან გვინდა ვუთხრათ “წადი შენი!” მაგრამ არ ვეუბნებით, რადგან ჯერ კიდევ ვიტანთ და ჯერ კიდევ შეგვრჩენია ნერვები მათ დასაიგნორებლად ან გასანეიტრალებლად. ასევე თავს ვიკავებთ იმიტომ, რომ ჩვენ თვითონ გვაწყობს ასე. დიახ, საკუთარი კეთილდღეობისათვის გვჭირდება მათთან კარგი ურთიერთობის შენარჩუნება.

საინტერესო ის არის, რის მიხედვით არჩევენ ადამიანები ისეთ პატივსაცემ პირებს, რომლებზეც თავს ვალდებულად თვლიან, რომ “ულოკონ”, მთელი მონდომებით ეტენონ და ფინია ძაღლებივით სდიონ? საშინელებაა, როცა ვინმეზე ისე ხარ დაქვემდებარებული, რომ იძულებული ხდები ასე მოიქცე, თუ არ გინდა ფატალური შედეგით დაასრულო საკუთარი ცხოვრება-მოღვაწეობა. მაგრამ როცა საქმე უბრალო, ჩვეულებრივ მოკვდავს ეხება, რომელიც სრულიად გაუგებარია რას წარმოადგენს და არც იმდენი დამსახურება აქვს, რომ თავს ვალდებულად გრძნობდე , რა შეიძლება იყოს იმის მიზეზი, რომ 24 საათი იმ ობიექტის კეთილგანწყობის მოსაპოვებლად იღვწოდე? მგონი ათასგვარი კომპლექსის ბრალია ყველაფერი. ამას რბილად ვამბობ, თორემ უფრო მწარე ვერსიებიც გამაჩნია.

მე მაინც ძალიან მიჭირს ამის გაგება და მიხარია, რომ ოდესმე ვისაც მომინდება იმას ვეტყვი ზემოხსენებულ ფრაზას და დარწმუნებული ვიქნები, რომ ეს არასოდეს გამიხდება სანანებელი!

2011 რომ მიდიოდა, კალენდარს დავხედე, რომელზეც გამოცდების თარიღები, ვარჯიშის განრიგები და ორთოდონტთან ვიზიტის დღეები მქონდა მონიშნული და მომინდა ნაფლეთებად მექცია. უაზრობის გრძნობის ასეთი შემოტევა ოდნავ უფრო ხშირად რომ მემართებოდეს, ალბათ უკვე საკუთარი დაკრძალივის ხარჯების თვლას დავიწყებდი. თუმცა რა? კიდევ ერთი წელი გავიდა და მოვიდა მომდევნო, რომელიც წინამორბედზე 1 დღით დიდი იქნება. მერე კიდევ სხვა წელი მოვა, მერე კიდევ სხვა.. ბოლოს და ბოლოს, სულ ერთი და იგივე გზაზე სეირნობაც მობეზრდება ადამიანს…

არა, არ მომბეზრებია, უბრალოდ დავიღალე, რომ ამდენი ხანია აქ ვარ ერთი ისეთი საქმეც არ გამიკეთებია, რომელიც ვინმესთვის რამეს შეცვლიდა.

1. ისევ და ისევ, სიმთვრალისადმი ზიზღი. არ მინდა მათ დავემსგავსო, ვინც ალკოჰოლის გამო ჭკუას კარგავენ.

2. შიში – არასოდეს დავმთვრალვარ, ამიტომ არ ვიცი რისი ჩამდენი ვარ ამ დროს. მეშინია რამე სისულელე არ ჩავიდინო, ვინმე არ შემომაკვდეს.

3. ისევ შიში იმისა, რომ ცუდად არ გავხდე და არც არსოდეს მაქვს იმის იმედი, რომ ვინმე სახლში მიმიტანს.

სამაგიეროდ, როცა სახლში ერთადერთი ადამიანი ხარ, რომელსაც ღვიძავს და არც ეძინება, აღარ იცი, როთ გაერტო ადამიანი. ამიტომ, კარადას გამოვაღებ, სადაც გუშინდელ დარცენილ შამპანურის ბოთლს ვიპოვნი, რომელიც ჯერ კიდევ ნახევრად სავსეა. ჭიქის შებნას აზრი არ აქვს, რადგან ბოთლიც მშვენივრად გამოდგება სასმისად.

შედეგი: –  თვალთახედვის დაბინდვა – საგნიდან საგანზე მზერის გადატანის გაძნელება, თავის სიმძიმე, უაზრო სიცილი და გონებაში აკვიატებული ფრაზა “მე მთვარლი არ ვარ”.

წარმოდგენა არ მაქვს, რა ენაზე დავწერე ეს პოსტი, სამაგიეროდ ვიცი, რომ სახლის გარეთ არასოდეს დავლევ, რადგან ოთახიდან ოთახში გასვლის თავიც კი არ მაქვს. შეიძლება იმიტომ რომ მეძინება, მაგრამ სინამდვილეში, მეშინია კედელს არ შევეჯახო. ჰო, კიდევ, ახლა ენის გასატეხების თქმა ვცადე და ვერც ერთი ვერ ვთქვი ნორმალურად. ვერც ვმღერი და ვერც ვაზროვნებ.

მთავრია, რომ საზარელ მონსტრად არ გადავიქეცი და არავინ შემომაკვდა. აწი ვიცი, რომ აე აღარასოდეს მოვიქცევი!

პოზიტივის შემოსატანად, სულაც არ ვაპირებ დავიწყო მტკიცება, რომ 2011 გადასარევი წელი იყო, რომელმაც უამრავი სიახლე და წარმატება მომიტანა. არც წუწუნს მინდა მოვყვე, თუმცა კი ახლა დაახლოებით იმ მდგომარეობაში ვარ, ლექტორს რომ ცუდი ნაწერი აქვს შესასწორებელი, მთლად გასანულებლადაც რომ ენანება და მიზეზებს რომ ეძებს, თითო ქულის დასაწერად. მიყვარს ასეთი შედარებები. საბოლოოდ, გასული წლის შეფასება რომ დავიწყო, ჯერ ყველა ფაქტორი ცალ-ცალკე უნდა გავიხსენო, რაც არც ისე მარტივია, ამიტომ ისევ შედარებებს გამოვიყენებ. ბოლო დროს სულ შედარებებს უკავია ჩემი გონება. ასე ვცდილობ რეალობა გავამატრივო და უფრო ეფექტიანად ვიმოქმედო.

ახლა გადავწყვიტე, რომ მთელი წლის ცხოვრება ერთ რეგრესიის განტოლებას შევადარო, რომელშიც შედეგობრივი ცვლადი რამდენიმე ფატორზეა დამოკიდებული. ამიტომ, ჯერ ცალკეული ფაქტორების შეფასება და მნიშვნელოვნების დადგენაა საჭირო.

1. სწავლა-განათლება-გამოცდილება – თვითონ ის ფაქტი, რომ ამ გაუგებარ ენაზე ვლაპარაკობ, იმას ნიშნავს, რომ თავში პეპლების ნაცვლად ათასი ჯიშის ფორმულებმა და თეორიებმა დაიკავეს ადგილი. საკუთარ დაბადების დღეზე, ჩემს თავს დავპირდი, რომ ცოტა მოვჭკვიანდებოდი და უფრო რაციონალურად მოვიქცეოდი. ვცდილობ ეს პირობა ყველაფერზე წინ დავაყენო. ცოტა ხნით, მუშაობასაც მივყავი ხელი, მაგრამ მივხვდი, რომ ჯერ ძალიან არასტაბილური ვარ ამისთვის და თავიც დავანებე. აწი, როცა სამსახურზე სერიოზულად დავიწყებ ფიქრს, უკვე ზუსტად მეცოდინება რა  პასუხისმგებლობასთან არის დაკავშირებული ეს საქმე. მანამდე კი მომიწევს უპრეტენზიოდ ვიცხოვრო ოჯახის ბიუჯეტის ხარჯზე, იმის იმედად, რომ ოდესმე ყველაფერს ავანაზღაურებ, რაც ჩემს არსებობაზე დახარჯულა.

2. ჯანმრთელობა – განწყობა – ვერ ვიტან ექიმებთან სიარულს. ამას მირჩევნია ომში წავიდე. სამწუხაროდ, გარდაუვალი რეალობაა ის, რომ წელიწადში ორჯერ მაინც მიწევს სისხლის ანალიზები კეთება. სხვანაირად შეუძლებელია დედაჩემმა მოისვენოს და სულიერი სიმშვიდე მოიპოვოს. ყველაფერს ისიც ემატება, რომ ჩემი განწყობა პირდაპირ ჯანმრთელობაზე მოქმედებს და სულ რომ არაფერი მჭდეს, უხასიათობის შემთხვევაში, მომაკვდავ ავადმყოფს ვემსგავსები და მაშინვე ექიმთან მიმაქანებენ. ბოლოს დაადგენენ, რომ სრულიად ჯანმრთელი ვარ და მხოლოდ გონებრივი დასვენება მჭირდება. ჯანსაღი ცხოვრების წესზე აღარაფერს ვამბობ. ამას ისდაც ყოველთვის ვასრულებდი.

3. სოციალური აქტიურობა- არ ვიცი რა ვთქვა ამაზე. ხშირად ესეც ჩემს განწყობაზეა დამოკიდებული და იმაზე, თუ რამდენად ხშირად გავდივარ გარეთ. ამ მხრივ, ძალიან პასიური ვიყავი წელს. თვითგამოხატვის მოთხოვნილება ისედაც არასოდეს მქონია მაღალ დონეზე განვითარებული.

4. გარეგნობა – ვიზუალი – ცოტა კიდევ დავბერდი არ ვიცი, მგონი ბევრი არაფერი შეცვლილა. არც წონაში მომიმატია, არც ვარცხნილობა შემიცვლია. გადავწყვიტე, რომ მიჩვეული ვარ ჩემს ასეთ ვიზუალს და არ ვცდილობ რამენაირად შევიცვალო. სხვანაირად ვერც წარმომიდგენია, არც ფანტაზია მყოფნის. კბილების რაოდენობა და თანწყობა ერთადერთია, რაც წელს ჩემს გარეგნობაში შეიცვალა და ამ პროცესს კიდევ რამდენიმე თვე დასჭირდება.

5. სიახლეები – რა გავიხსენო… რამდენიმე საინტერესო ადამიანი გავიცანი, თუმცა ამ წლის აღმოჩენად ვერ ჩავთვლი ამას. ბევრი საინტერესო რამეც აღმოვაჩინე, რომლის გარეშეც ალბათ კარგა ხანს ვეღარ გავძლებ. რაღაცების ჩემით კეთებასაც მივყავი ხელი (საჭმელზე არაფერს ვიტყვი, ეგ ისედაც ვიცოდი). ახლა ქსოვა წამოვიწყე. ამაზე მერე ცალკე პოსტს დავწერ, მაგრამ უბედნიერესი ვარ, რომ დამოუკიდებლად შემიძლია რაღაც სასარგებლო გავაკეთო.

6. პირადი სიახლეები – :გრინჩისღიმილი: მომბეზრდა ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა, მაგრამ მაინც ვიტყვი, რომ სრული სიმშვიდე სუფევს. ნეტავ ეს როგორმე  დედაჩემსაც დავაჯერო, რომელიც უკვე რამდენიმე თვეა ეჭვობს, რომ ვიღაცას ვხვდები და ჩუმ-ჩუმად ცდილობს საქმეში გაერკვეს

7. დანარჩენი – შემთხვევითი ფაქტორები, რომლებიც რეგრესიის განტოლებაში რაღაც-რაღაც მიზეზთა გამო არსებობენ, წელს თითქმის არ გამოჩენილან ჩემკენ. არც რაიმე გავლენა მოუხდენიათ საბოლოო შედეგზე.

არ ვიცი რა გამომრჩა, მაგრამ მგონი ეს ფაქტორებიც გამოდგება საბოლოო დასკვნის გამოსატანად და გასული წლის ვარგისიანობის შესაფასებლად.

ყველას გილოცავთ დამდეგ დრესასწაულებს

ვინ დაითვლის, დღეში რამდენ ადამიანს ვეკონტაქტებით თითოეული ჩვენგანი. ხან მხოლოდ მისალმებით შემოვიფარგლებით, ხანაც ერთი საათი ისე გადის საუბარში, რომ ვერც კი ვამჩნევთ. ყოველთვის ასეა, მხოლოდ სუბიექტები იცვლებიან.

ახალი ვინდოუსის ჩაწერის შემდეგ, როგორც იქნა, სკაიპის დაინსტალირებასაც დავაყენე საშველი. აღარც ვიცი რაში მჭირდება, ნახევარმა ისედაც წამშალა, რადგან იშვიათად შევდივარ. ახლა კი მხოლოდ 9 კონტაქტია ხაზზე, ამათგან 5 ვერც ვიცანი ნიკზე. დანარჩენი ოთხიდან, ერთი ახალი ნაცნობია, რომელიც იმიტომ დავამატე, რომ რაღაც ფოტოები უნდა გამეგზავნა. მეორე ძველი მეგობარია, რომელთან ერთადაც მათემატიკაში ვემზადებოდი. მესამე ჩემი ბიძაშვილია, რომელსაც შეყვარებული ჰყავს საზღვარგარეთ და მთელი დღე სკაიპით ელაპარაკება. ეს მეოთხე კი ყოფილი კლასელია, რომელთან ერთადაც 6 წელი ვიჯექი ერთ მერხთან. მახსოვს, ერთ მოსაწყენ გაკვეთილზე, მერხზე თავჩაღუნულები ვისხედით და ვწუწუნებდით, როგორ გვეძინებოდა და ვოცნებობდით, სკოლა მალე დაგვემთავრებინა, რომ იმდენი გვეძინა, რამდენიც მოგვინდებოდა. “ნეტავ რა მოხდება, როცა სკოლას დავამთავრებთ” – მგონი უკვე მეათასეჯერ მკითხა, მე კი, როგორც ყოველთვის თვალები ჭერს ავაპყარი და ვარაუდების კორიანტელი დავაყენე. ყველა გეგმაში შედიოდა, რომ ისევ ასე, ერთად უნდა ვყოფილიყავით, ერთად უნდა გვევლო უნივერსიტეტში, სადაც ერთ ფაკულტეტზე ჩავაბარებდით და ისევ გვერდიგვერდ დავსხდებოდით.

ახლა კი რეალობა ისაა, რომ უყოყმანოდ ვაჭერ sign out-ს და სკაიპს გულგრილად ვთიშავ. მეორე დღეს, ლექციის დაწყების მოლოდინში, აუდიტორიასთან მდგარი, შემთხვევით ნაცნობ სახეს ვამჩნევ. ერთმანეთს ვუღიმით და როგორც საერთოდ ხდება, გულთბილად მოვიკითხავთ.

  – შენც ახლა მოხვედი? რა ლექცია გაქვს?

 - მენეჯმენტი, შენ?

 - მე მარკეტინგი. უი, წავედი წავედი, მოვიდა ლექტორი…

ასე ქრებიან და იკაგებიან ადამიანები, რომლებიც ერთ დროს ისე ახლოს იყვნენ, ვერავინ წარმოიდგენდა თუ ოდესმე მხოლოდ დრო გახდებოდა დაშორების საბაბი. დაშორება კი ისე ბუნებრივად და უმტკივნეულოდ ხდება, მხოლოდ გვეღიმება და ოდნავ გვენანება კიდევაც ერთმანეთი. არც საერთო რჩება რამე და არც წარსულის მოგონებები გამოდგება მეგობრობის ინერციით გასაგრძელებლად. მორჩა, ის წავიდა..

კაი, არ მითქვამს, მაგრამ ხომ ვფიქრობდი? მართლა ვფიქრობდი, უბრალოდ თქმა დამავიწყდა.

ასე მემართება სულ. რამე ფიქრს, ვარაუდს ან შიშს ავიკვიატებ და თუ გამართლდა, მერე გავიძახი, რომ ამას დიდი ხნის წინ ვეჭვობდი და არავინ დამიჯერა. მაგრამ ვინ დამიჯერებდა, როცა არაფერიც არ მითქვამს და არც არაფერი მახსოვს კონკრეტულად? ამიტომ, ასე რომ არ მოხდეს, ბლოგზე დავწერ და აქ იყოს, დამამტკიცებელ საბუთად.

ახლა რამ შეაწუხა ჩემი სათუთი ნერვები: ის ანდაზა ხომ იცით, “ხარი ხართან რომ დააბაო…”? დიდი ხნის განმავლობაში ოდნავადაც არ მჯეროდა მისი ჭეშმარიტება, რადგან რაც საკუთარ თავზე არ გამომიცდია, რეალურად ვერასოდეს აღვიქვამ. რა ვქნა, ჩემს სქელ კანში ვერ აღწევენ გადამდები დაავადებები და სულ წითელ საღებავში რომ მაბანავო, მაინც მწვანედ დავრჩები. სამაგიეროდ, რაღაც საპირისპირო მჭირს, რაც არ ვიცი ცუდია თუ კარგი, მაგრამ ძალიან მაშინებს.

არასოდეს მდომებია, ვინმეზე რამე ზეგავლენა მქონოდა. განსაკუთრებით ახლოსაც არავისთან ვყოფილვარ, თუმცა ხშირად ვამჩნევ, როგორ მემსგავსება ზოგიერთი მეგობარი თუ სხვა ახლო პირი. სულ არ ვარ წინააღმდეგი, თუ ვინმე ჩემს ენაზე იმეტყველებს ან ჩემსავით მოიქცევა, მაგრამ შემთხვევით რომ მავნე ზეგავლენა მოვახდინო, ვერაფრით გადავიტან. ეს იგივეა, ვინმეს არასწორი რჩევა მისცე. მერე პასუხისმგებელიც შენ ხარ, კისერი თუ მოიმტვრია. ამიტომ, ცოტა ხნით ვქრები ხოლმე, სანამ “საინკუბაციო” პერიოდი გადაივლის.

მავნე ზეგავლენასაც რომ თავი დავანებოთ, ვერ ვიტან აღრევებს და სახეების ერთმანეთში ისე აზელას, პირადი ნომრის გარდა რომ აღარაფერი გამოდგება საიდენტიფიკაციოდ.

]]> http://greenmar.wordpress.com/2011/12/16/%e1%83%96%e1%83%94%e1%83%92%e1%83%90%e1%83%95%e1%83%9a%e1%83%94%e1%83%9c%e1%83%90/feed/ 6 41.717838 44.721437 41.717838 44.721437 Marr colorful-autumn-twin-trees-kerri-ligatich http://greenmar.wordpress.com/2011/12/05/my-new-love-%e2%99%a5/ http://greenmar.wordpress.com/2011/12/05/my-new-love-%e2%99%a5/#comments Sun, 04 Dec 2011 20:33:56 +0000 Mari http://greenmar.wordpress.com/?p=4207 ]]> გამოცდები დასრულდა, მარი თავისუფალია!

როგორც იქნა, ამოვთქვი. 3 კვირის განმავლობაში, კბილების კრაჭუნით ველოდი იმ მომენტს, როცა ყველა გამოცდას მოვიშორებდი დამშვიდებული სინდისით შევძლებდი გარეთ გასვლას, კომპთან ჯდომას ან პოსტის წერას. პოსტი დიდი ვერაფერი. ბოლო დროს, მხოლოდ იმ პრინციპით ვწერ, რომ “მეც აქა ვარ” და არ მოვმკვდარვარ.

მოკლედ, იმას ვამბობდი, რომ პოსტსაგამოცდო რეაბილიტაციას გავდივარ და აწი შემიძია მშვიდად ვიძინო, რამდენიც მინდა. სხვათა შორის, ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში, ნებაყოფლობითი ინსომნია დავიმართე და მივხვდი, რომ ძილის გარეშე არც ისე მიჭირს ცხოვრება, როგორც აქამდე წარმომედგინა. დიდი ამბავი, თუ კითხვის დროს, ფურცლებზე ფერადი ლაქები მელანდება, ან  საჭმლის გემოს ვერ ვგრძნობ. ახლა, ერთი სული მაქვს, მეგობრები მოვინახულო (ვისაც სცალია (!) ), ამასობაში კი სერიალების ყურებითა და მუსიკის მოსმენით ვირთობ თავს. ჰო, სერიალები ვთქვი, არ მოგჩვენებიათ. უკვე მეშვიდე წელია “კლონს” ვუყურებ და ვფიქრობ, მართლა ღირს დაგროვილი სერიების Myvideo-ზე ძებნა და უკვე მეოთხედ ყურება. მართალია, ეს რიმეიქი ორიგინალს ვერ შეედრება, მაგრამ მონატრების გასაქარწყლებლად მაინც გამომადგება.

ჰმ… ვატყობ, ამ დამაინტრიგებელი სათაურის თემიდან გადავუხვიე და ჯობია აღარ გაწვალოთ. ჰოდა, ბოლოდროინდელი მოწყენილობისა და გაუთავებელი კვლევა-ძიების შემდეგ, როგორც იქნა ახალი სიყვარული მეწვია :] რას ვგულისხმობ?

ტა – დაააააამ!!!

ვერ გამოიცანით? ვერც მიხვდებით, სანამ თვითონ არ ვაღიარებ.

იცოდით, რომ ჩემს უუუსაყვარლეს კომპოზიტორს, ენდრიუ ლოიდ ვებერს, ჩემი უუუუუუუსაყვარლესი მიუზიკლის,  ”ოპერის აჩრდილის” გაგრძელება დაუწერია? არც მე ვიცოდი არადა, ის უკვე ერთი წელია არსებობს და მე მხოლოდ გუშინ გავიგე პირველად. “Love Never Dies” – ასე ჰქვია მას და არ ვიცი, უკვე მერამდენედ მოვუსმინე, მთელი დღის განმავლობაში. უფრო დაწვრილებით, ამ მიუზიკლის შესახებ შეგიძლიათ ქევანას პოსტიდან გაიგოთ. მე კი კარგა ხანს ვივლი ამ ახალი აღმოჩენით აღფრთოვანებული და ქვეყანსას მოვდებ, რომ Love never dies

მერე დაიწყო უნივერსიტეტი. მახსოვს,  როგორ დამცხა, როცა პირველად დავინახე “ეკონომიკის პრინციპების” სახელმძღვანელო და გავიგე, რომ სულ ორ სემესტრში უნდა მომესწრო მისი სწავლა. ასეთი იყო ყველა წიგნი, მაგრამ გამოცდების ჩასაბარებლად მალე ორი მშვენიერი მეთოდი შევიმუშავე:

1. ლექციაზე გაგონილი მასალის ყურით მითრევა გამოცდაზე.

2. გამოცდის წინ, 1 საათით ადრე, ტრანსპორტში კონსპექტების გადათვალიერება.

აარა, არავის ეგონოს, თითქოს ქართველი სტუდენტები ასე იოლად გადიოდნენ ფონს. უბრალოდ, მე მიმართლებდა კარგა ხანს, სანამ ისეთ შემთხვევას შევეჯახებოდი შუბლით, რომელშიც წიგნის კითხვის მეტი ვერაფერი მიხსნიდა. ეჰ, ბევრი კი ვიფართხალე, ღმერთმანი… მაგრამ მაინც ფსკერზე მომიწია დაშვება.

სად წავედი… არადა, ნოემბრის ამბების მოყოლას ვაპირებდი. ნოემბრის, რომელიც ისევე მძულს, როგორც მისი დედობილი – შემოდგომა. ყოველ დღეს “Gloomy Sunday” გასდევს ფონად და ამას ვერც ვერაფერს ვუხერხებ. რა ჩემდა ჭირად იმღერა სარამ ეს  სიმღერა? ეგ რომ არა, არც არასოდეს მოვუსმენდი ამ საძაგელ, სუიციდურ მოთქმას, მაგრამ სარამ “ასეთია ქურდი კაცი ბედიც” რომ იმღეროს, ალბათ მაგასაც სიამოვნებით მოვუსმენ

შუალედური გამოცდები დაიწყო. 3 კვირის წინ, იმეილზე მოსული, საგამოცდო დაკითხების ჩამონათვალი რომ დავინახე,  მას შემდეგ თავზარდაცემული დავდივარ. სულ შარშანდელი, ფატალური სემესტრი მახსენდება და საკუთარ თავს ვუმეორებ, რომ ასეთი რამ აღარსოდეს უნდა დამემართოს. მეტი აღარაფერი მაინტერესებს, 3 დეკემბრამდე გამოცდებს ეკუთვნის ყველა ჩემი გონებრივი და ფიზიკური რესურსი. მოვკალათდები კარმის წინ დაგებულ ხალიჩაზე და ვსწავლობ. მთელი საჭირო ლიტერატურა მოვიმარაგე და ვცდილობ ყველა საკითხს საფუძვლიანად გავავლო მუსრი. ერთი ისაა, რომ კითხვა საშინლად მღლის. ერთ საათზე მეტს ვერ ვახერხებ კონცენტრირებას და დასვენებას ვსაჭიროებ. ვოცნებობ, აუდიოწიგნები მაინც არსებობდეს, ან ვინმე მოხალისე მყავდეს, ვინც ამ ყველაფერს წამიკითხავს, ან მოკლე შინაარსს მომიყვება

წავედი ახლა, ერთდროულად მარკეტინგისა და მენეჯმენტის საფუძვლებს ვმეცადინეობ. ორივე მეორადი სპეციალობის საგანია და ზღვა მასალაა სასწავლი, სულ სიტყვების რახარუხი, თუმცა “ჰეტეროსკედასტურობის” განმარტებაზე ადვილი დასამახსოვრებელი მაინცაა

არ ვიცი, ვინმე თუ გაიგებს, რისი თქმა მინდოდა ამ პოსტით, რადგან ესეც შორი გზით სიარულის ერთ-ერთი მაგალითია და უკვე კომპასი მჭირდება აზრის დასასრულებლად ამიტომ, დასკვნების გამოტანა თქვენთვის მომინდია, ვისაც ორიენტირება არ გიჭირთ

აი, ზუსტად ასე ვფიქრობდი, როცა მეგონა, ყველა რესურსი ამომეწურა და უცებ “Secret Garden” ვიპოვნე. უკვე რამდენიმე თვეა ვუსმენ და როცა მგონია, რომ აღარაფერი დარჩა, კიდევ ახალ მელოდიებს აღმოვაჩენ და მიხარია. გუშინაც ასე ვიპოვნე Swan. ინსტრუმენტული ვერსია ვიცოდი, მაგრამ ვოკალური შესრულება საშინლად არ მომეწონა. მერე მეორედაც მოვუსმინე. ასე ვიცი, როცა რამე არ მომწონს, ჯიუტად ვცდილობ ხოლმე ჩაძიებას. ამიტომ ვათვალიერებ ხშირად ისეთი ადამიანების ფოტოებს, რომლებსაც ვერ ვიტან და არ მომწონს (გარეგნობას არ ვგულისხმობ). არ ვმაზოხისტობ, უბრალოდ ასე ვცდილობ, რამე დადებითიც დავინახო მათში. ჰოდა, მესამედ რომ მოვუსმინე, მივხვდი, რომ გული მიჩუყდებოდა და სასწრაფოდ ფოტოაპარატს დავავლე ხელი. როცა ვატყობ, რომ ტირილის დაწყებას ვაპირებ, მაშინვე ფოტოს გადაღებით ვემუქრები თავს და ისიც მაშინვე მშვიდდება

ახლა კიდევ ერთხელ მოვუსმენ და მერე მაკროეკონომიკის სამეცადინოდ წავალ. “12-დან 3-მდე” –  ასე ჰქვია იმ განრიგს, რომელიც ამ საგნის სამეცადინოდ დაგვიწესა ლექტორმა. მეც ვუჯერებ. მგონი ეს ადამიანი ერთ-ერთი მათგანია, რომლის აზრიც ყოველთვის მაინტერესებს. ის კი ამბობს, რომ შუა ღამე ყველაზე კარგი დროა მაკროეკონომიკის სამეცადინოდ. მართლაც ასეა. ამ დროს ყველაზე ადვიალად ვსწავლობ. ბოლო დროს ვხვდები, რომ ზუსტად ჩემი შესაფერისი პროფესია ავირჩიე. ეკონომიკა, მხოლოდ ეკონომიკური კი არა, სრულაიდ ცხოვრებისეული მოვლენების ახსნასა და გაანალიზებაშიც მეხმარება. მიკვირს კიდევაც, როგორ ადვილად ვპოულობ პასუხს ყველაფერზე, როცა ეკონომიკური მეთოდებით ვმსჯელობ. ყველაფერი ისე ნათლად ჩანს… არა, ყველა უნდა ერკვეოდეს ამ მეცნიერების საწყისებში.

ჰოი, რამდენი ხანია, ამდენი არ მილაპარაკია… ალბათ უკვე თავი მოგაბეზრეთ.  ჰოდა, წავალ და ამ მუსიკას დაგიტოვებთ

ახლა კი მიკვირს, მაგრამ ცოტა ხნის წინ, მეგობრებს რომ ვნახავდი, მხოლოდ მაშინღა მახსენდებოდა, რომ უკვე 2-3 კვირის უნახავები მყავდნენ და მენატრებოდნენ. უკვე რამდენი რამე არ ვიცოდი მათზე… მერე კიდევ ვინმე შემოვიდოდა Good Food-ში და ასე შევიკრიბებოდით ყველანი ერთად, ვითომც არაფერი, ვითომ ისედაც სულ ასე იყო… მერე ყველა ერთად აპროტესტებდა, ფოტოაპარატს რომ მოვიმარჯვებდი, მერე ზოგი მთხოვდა, ამ ფოტოზე ცუდად ვარ და წაშალეო…  მე კი არაფერს ვშლიდი ჩემი ნებით. ყველა ფოტოს საგულდაგულოდ ვინახავ, თითქოს დიდ შედევრებს ვიცავდე, ან ფოტოგრაფიისა გამეგებოდეს რამე. უბრალოდ, ამ მეთოდით ვცდილობ რამდენიმე წამის ჩემთვის დატოვებას. ასე იმიტომ ვიქცევი, რომ მენანება ყველა ის წამი, რომელიც ისე გადის, ვითომც არ ყოფილა. არადა, რამდენი წამი და დღე გასულა, როცა ჩემს მეგობრებთან უნდა ვყოფილიყავი, ან ვინმეს ვჭირდებოდი, მე კი სად ვიყავი? არსადაც არ ვყოფილვარ. დავძრწოდი ჩემთვის, დაუნანებლად ვხარჯავდი უამრავ დროს და ასე გამოვტოვე ყველაფერი.

დღეს არ ვიცი რა შეიცვალა, მაგრამ რაღაც კი აშკარად შეიცვალა, თუნდაც იმიტომ, რომ ამას ვამბობ და ვფიქრობ. არ ვიცი ახლა რამდენად უკეთესად (ან უარესად) ვიქცევი, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ისე ვიქცევი როგორც შემიძლია.

გაუფრთხილდით დროს. არ გაუშვათ დღეები ისე, თითქოს არც ყოფილან, იმ იმედით, რომ ხვალ აინაზღაურებ, რაც დღეს გააცდინე. თუმცა, სინანულიც არასოდესაა გვიან, სანამ ცოცხალი ხარ

რა მაგარია, მე 20 წლის ვარ, ჩემი ბლოგი – 2-ის. მე კირჩხიბი ვარ, ეს – მორიელი. ვგავართ ხომ რაღაცით?

დიახ, 25 ოქტომბერი ის დღეა, როცა გადავწყვიტე, ჩემი ინტერნეტ-ცხოვრებისათვის კიდევ ერთი ფუნქცია – პოსტების წერა შემემატებინა. აგერ, უკვე 2 წელია ვბლოგერობ და საბოლოო ჯამში, 330 პოსტი და 115 დრაფტი ეკუთვნის ჩემს კალამს კი არა და, კლავიატურას

ამასობაში, ბლოგერულ ცხოვრებასაც მივეჩვიე, ვკითხულობ უამრავ პოსტს, დროდადრო RSS feed-ებს ვანახლებ რიდერში და ვცდილობ არაფერი გამოეპარის ჩემს თვალთახევას (სხვა საკითხია, რამდენად გამომდის). მართალია, ბოლო დროს მომრავლებულ ბლოგების ერთმანეთისაგან გარჩევა მიჭირს, მაგრამ თითქმის უკვე ყველგან მოვასწარი საკუთარი IP-ის დაფიქსირება და ვფიქრობ, რამდენიმე მათგანი ჩემი ამოჩემებული ბლოგების სიაშიც შევა, რომლებსაც ყოველთვის ბეჯითად ვადევნებ თვალ. ისე, ვრცელი პოსტების კითხვას ძალიან მოვუკელი. მაინტერეებს ხოლმე, მაგრამ არც ნერვები მყოფნის მათს ბოლომდე წასაკითხად და არც თვალები მემოჩილება, ამიტომ ერთი კარგი მეთოდი შევიმუშავე: პოსტს სწრაფად ჩამოვსკროლავ ხოლმე და თითოეული ხაზიდან ერთი თვალის შევლებით ვცდილობ აზრის გამოტანას. თუ რამე საინტერესო შემხვდა, ვჩერდები და ყურადღებით ვკითხულობ.

აი, სულ ესაა ჩემი ბლოგერული ცხოვრება, ამ ეტაპზე. ვიმედოვნებ, კიდევ დიდხანს არ მომბეზრდება წერა და ჩემი ბლოგიც მუდამ იმწვანებს

გჯეროდეთ და იყავით ბედნიერები…

კიდევ რა ხდება… ისე გამოვიდა, რომ საბოლოოდ ავირჩიე “საერთაშორისო ეკონომიკა” მოდულად. მანამდე მაკროს ვფიქრობდი, მაგრამ რაღაც პატარა სირთულემ დამაფიქრა და თავში ყველაფერი ამომიყირავა. რატომ უნდა ვისწავლო მეცნიერება, რომელიც მუდამ პრობლებების გადაწყვეტაზეა ორიენტირებული? რომც ვისწავლო, მაინც ტყუილად დამამძიმებს ჩემი ცოდნა, რადგან მის რეალიზებას მაინც ვერსად შევძლებ. ეს საქართველოა და ამით ყველაფერია ნათქვამი.

მორჩა, წავედი ახლა, 12 საათამდე უნდა მოვასწრო დაძინება, თორემ დილით ისევ ძილქუში დამემართება.