დასვენება და ქსენოფობია

მგონი არ არსებობს მსოფლიოში ადამიანი, რომელსაც ჩემებრ ეჯავრება არდადაგებზე ქალაქის დატოვება. ალბათ ასე არ იქნებოდა, რაღაც გარემოებებს რომ არ შეეწყო ხელი, მაგრამ ალბათ ამ ამბავს კარგა ხანს ვეღარ შევცვლი. ყველა მიზეზსაც რომ შევეშვა, დასასვენებლად სადმე წასვლა იმიტომ მაინც მგონია უაზრობა, რომ არდადაგები ჩემთვის ისედაც დასვენებას გულისხმობს და სულ არ მგონია აუცილებელი, აბარგდე, რამდენიმე საათი მგზავრობაში გაატარო, მერე სადღაც მიხვიდე, იქ რამდენიმე დღე იყო და ისევ უკან დაბრუნდე – აი, ამას ნიშნავს ჩემთვის დასასვენებლად წასვლა, რასაც ტანჯვას უფრო დავარქმევდი.

ზუსტად არ მახსოვს, რამდენი რამის წაკითხვა მოვასწარი 1 კვირის განმავლობაში. მგონი, მთელი წლის გეგმა შვიდ დღეში შევასრულე და ბოლოს, მარაგი რომ ამომეწურა “ფრაქტალურ გეომეტრიას” მივადექი. ფრიად საინტერესო დარგია. უბრალოდ, ნერვები უნდა გქონდეს.

Goodbye

მე არ მიყვარს წასვლა. მიყვარს გაქცევა, თავის დაღწევა, მაგრამ ყოველთვის მიჭირს წასვლა. თუ მაინც წავედი, სულ უკან ვიყურები და პირველსავე შემთხვევას ვიყენებ, რომ ისევ უკან დავბრუნდე.

ახლაც ასეა. წესით უკვე წასული უნდა ვიყო, მაგრამ მაინც მოვახერხე გაჯანჯლება, თუმცა ხვალ მაინც ვერაფერი გადამარჩენს

მოკლედ, ზაფხულია და როგორც ყველა ნორმალური (დედაჩემს ასე მიაჩნია) მეც ვტოვებ ქალაქს და მივდივარ რათა ‘დავისვენო’.

აღარ დავიწყებ მოყოლას, თუ როგორია ჩემი ყოველწლიური დასვენება. მხოლოდ იმის იმედი მაქვს, რომ წელს რამე შეიცვლება და წუთების თვლას აღარ მომიწევს სახლში დაბრუნებამდე.

ჰოდა, წავედი მე! შემდეგ პოსტებს უკვე ბორჯომიდან დავწერ და იქაურ ამბებს მოგახსენებთ

ზაფხულის ბოლოს (ანუ რა ატრიალებს დედამიწას)

ზაფხული მიდის. რამდენიმე საათში მომავალ წლამდე დაგვემშვიდობება და კარს გაიჯახუნებს. ეს 91 დღე კი საკმაოდ საინტერესო აღმოჩნდა ჩემთვის. ალბათ ხშირად გამახსენდება.

ამ ზაფხულს ბევრი ახალი ახალი რამ ვისწავლე, ბევრ რამეს მივხვდი, ბევრი ადამიანი გავიცანი და კიდევ უფრო ჩემებური გავხდი, ვიდრე ვიყავი.

1. ყველაფერი დაიწყო გამოცდებით. მაინც მოვახერხე და მეორე კურსზე ვალები არ გადამიყოლებია. თუმცა ჩემი სიზარმაცე რამდენიმე ნერვული უჯრედის ფასად მაინც დამიჯდა. ამიტომ დასკვნა: – ნებისმიერ ფასად უნდა ვისწავლო ნერვების დაზოგვა. ყველაზე ლოგიკური ვარიანტია მეცადინეობის დრო დღეში 1 საათით გავზარდო.

2. გავიცანი უამრავი, სრულიად განსხვავებული ადამიანი, როგორც ჩემგან, ასევე ერთმანეთისაგან. ეს აბავიც ძალიან მიხარია, თანაც ჩემი “სტატისტიკური დაკვირვებებიც” ბევრად უფრო განვითარდა და ახალი იდეები დაემატა.

3. ამ ზაფხულს ვიყავი 3 ექსკურსიაზე.  ეს ყველაზე აზრიანი რამ არის ჩემთვის. კიდევ უფრო ბევრი ადგილი ვნახე საქართველოში და კიდევ უფრო მეტად მომინდა მთელი ქვეყნის შემოვლა და დათვალიერება.