ჭიანჭველების ბუდე

დილით რომ გავიღვიძე, მეგონა მთელი 3 დღე გადაბმულად მეძინა. სანამ გამოვერკვიე, ჯერ კომპიუტერთან მიბვობღდი, ყავით ხელში და ფოტოების მიხედვით შევეცადე გუშინდელის გახსენებას. ამასობაში დრო ისე გავიდა, რომ უნივერსიტეტში კისრისტეხვით მომიხდა გაქცევა.

აღმოჩნდა, რომ 5 წუთით დამიგვიანია. მე კი ლექციაზე დაგვიანებით შესვლის კომპლექსი ჯერ ვერ გადავლახე. ასე რომ 45 წუთი როგორმე უნდა გამეყვანა. ეს დრო ძალიან ბევრი მეჩვენება რომელიმე უინტერესო კონსპექტის კითხვისათვის, მაგრამ ზედმეტად ცოტაა საყვარელი მუსიკის მოსასმენად და საფიქრალად. გადავწყვიტე ქვემოთ არ ჩავსულიყავი, თორემ მაშინვე სახლში წამოსვლა მომინდებოდა, ან ვინმე ნაცნობი შემხვდებოდა. ამიტომ მეათესა და მეთერთმეტე სართულებს შორის, კიბეზე ინგლისურის რვეული დავდე და მოვკალათდი. მაღლივი თითქმის ცარიელი იყო. ჩემს თავზე გამეცინა, რას იფიქრებდა ახლა რომელიმე ლექტორს რომ გამოევლო? ალბათ უჟმური, დაგრუზული, სტუდენტი ვეგონებოდი, რომელსაც საგნები ეტენება და დეპრესიაშია. თან ჩემი უძინარი გამომეტყველებითა და შავად შეღებილი თვალ-ფრჩხილით უფრო გავამყარებდი ამ ვარაუდს. ისევ გამეცინა. როდის იყო მაღლივში კიბეზე ჯდომა უკვირდათ? ამ ვარაუდების მოსაფიქრებლად ტყუილად დავკარგე რამდენიმე წუთი.  მაინც არავის გამოუვლია და იმიტომ.

მეათე სართულიდან ყველაფერი ისე მოჩანს, თითქოს უშველებელ ეკრანზე პანორამულ გამოსახულებას უყურებდე. ყველაფერი უძრავია, თითქოს უსიცოცხლო. არადა ერთად ამდენი კორპუსი მხოლოდ მაღლივიდან დამინახავს. ყველა მრავალსართულიანია და ყოველ სართულზე ადამიანები ცხოვრობენ. რამდენნი ვყოფილვართ… ჭიანჭველების ბუდე გამახსენდა. პირველად დავფიქრდი ჩვენს სიბევრეზე. ალბათ იმიტომ, რომ შორიდან ვუყურებდი. შორიდან ყველაფერი ერთნაირად ჩანს, ხოლო ამდენი ერთნაირი ადამიანი, უკვე ძალიან ბევრად გეჩვენება. ახლოდან იოლად პოულობ განსხვავებას, შორიდან კი ყვველა ერთნაირად უცხო და უცნობია.. მათ მიმართ ოდესღაც იმდენად გულგრილი ვიყავი, რომ თითოელის ბედი მხოლოდ ცალი წიხლის ასოციაციას იწვევდა. ყოველთვის შემეძლო მათზე ბოროტად მეხუმრა, გამეცინა (ისედაც შემთხვევას არ ვუშვებ, რომ რამეზე ვიცინო). ჰოდა ახლა, როცა ისინი ასე, ყველა ერთად დავინახე, როგორც უთვალავი ჭიანჭველა, ბუდის გარშემო, გული ისე ამიჩუყდა, კინაღამ ავსლუკუნდი. ყველანი ისე პატარები და უსუსურები ვართ.. ყველას თავისი უხარია და თავისი სწყინს. ზოგი ცუდადაა, ზოგი  – კარგად. ზოგი ჭკვიანია, ზოგი – შტერი. მე კი ყველა მიყვარს, იმდენად, რამდენადაც შესაძლებელია სრულიად უცხო ადამიანი გიყვარდეს, რომელმაც შენ შესახებ არაფერი იცის.

რას ვბოდიალობ ახლა, მაგრამ მართლა ასეა და მინდოდა აქაც მეთქვა. ახლა კი წავალ, ბრაუზერს დავარეფრეშებ და მორიგი კონტრაქტის სარეგისტრაციო დრაფტს მოვამზადებ. მიყვარს, როცა ვმუშაობ და ფიქრისათვის დრო არ მრჩება ♥

Posted on 23/05/2011, in სხვადასხვა and tagged , , . Bookmark the permalink. 4 Comments.

  1. პატარა მარის ფიქრები: პრეზიდენტი ვიქნები

  2. მე არ ვთვლი ჩემს თავს უსუსურად

    • ოჰ, ცქვიტა ყურები.. შენ როგორ გაკადრებდი მაგას, არ გრცხვენია?:mrgreen:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: