Blog Archives

როგორ ვიყიდოთ კომპიუტერი?

ბოლო დროს ძალიან მფლანგველი გავხდი. მგონი ამ ერთი წლის განმავლობაში იმდენი რამე ვიყიდე (საკუთარი ინიციატივითა და დედაჩემის ფინანსებით), რაც მთელი 5 წლის განმავლობაში არ მიყიდია. სეზონი გასული წლის აგვისტოში გავხსენი და მას მერე ონლაინ მაღაზიების მანიაკი გავხდი, თუმცა ახლა ამაზე არ ვაპირებ ლაპარაკს.

იმის გამო, რომ წელს 21 წლის ვხდები (ანუ ოქროს დაბადების დღე მაქვს) ყველაზე ხელსაყრელი შესაძლებლობა მომეცემა, დიდი ხნის ნანატრი ლეპტოპი ვიჩუქო (როგორც იქნა, დავიყოლიე დედაჩემი). ჩემი კომპიუტერი უკვე 6 წლისაა და ბრაუზერში ერთდროულად ორი ტაბის გახსნაზეც კი ერთ ამბავს ტეხს. ვერც საჭირო პროგრამებს ვაინსტალირებ და არც თანამედროვე თამაშებისთვის გამოდგება 512 მეგაბაიტიანი ოპერატიული მეხსიერება (იფეთქა გეიმერულმა სულმა). მინდა ჩემს კომპიუტერში ფაილები იდეალურად იყოს დახარისხებული, ყოველ ორ კვირაში ვინდოუსის გადაყენება და ყველაფრის დისკზე ჩაწერა არ მიწევდეს. ჰოდა, როცა კატალოგში შევედი, რათა სასურველი ლეპტოპი შემერჩია, ერთ პატარა პრობლემას წავაწყდი.

ქართველი მომხმარებლები (უმეტესობა მაინც) ძირითად ყურადღებას  პროდუქტის ფერსა და გარეგნულ მახასიათებლებს აქცევენ. ამიტომ ინტერნეტ მაღაზიები და კონსულტანტები საჭიროდ აღარ მიიჩნევენ კომპიუტერის ტექნიკური მახასიათებლების სრულ აღწერას. განსაკუთრებით, როცა გოგო ხარ და ტექნიკაშიც დიდად ვერ ერკვევი, მაღაზიის კონსულტანტის რჩევით იყიდი ახალ კომპიუტერს და ბედნიერად წამოხვალ სახლში. მე კი სერიოზულ საგონებელში ჩავვარდი, როცა აღმოვაჩინე, რომ თურმე ნუ იტყვით და პროცესორები მხოლოდ სახელებით განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან და ინტელი იქნება თუ AMD, მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარია ბავშვი იყოს ჯანმრთელი, კი არა და, მთავარია ოპერატიული იყოს 4 გეგაბაიტი. რამდენიმე კონსულტანტი სერიოზულად დავაბნიე კიდევაც შეკითხვებით. სინამდვილეში, სულაც არ ვარ მეწვრილმანე, უბრალოდ არ მინდა ვინმეს ბეცი ვეგონო და ლამაზად შეფუთული ნაგავი შემომტენოს.

კარგი იქნება, ვინმე რამე ტუტორიალს დაწერდეს ან ზოგად მიმოხილვას გააკეთებდეს ამ თემის შესახებ. მართალია, არ არის აუცილებელი ყველაფერი იცოდე, მაგრამ ბრმა მომხმარებლის როლში ყოფნის იდეა ოდნავადაც არ მხიბლავს.

ახლა კი ისღა დამრჩენია რამდენიმე სახელმძრვანელოს ჩავუღრმავდე და როცა ყველაფერში კარგად გავერკვევი, მხოლოდ მაშინ მივალ რომელიმე მაღაზიაში და შესაფერის ლეპტოპს წამოვაცუნცულებ. 21 ივლისამდე საკმაო დრო მაქვს 🙂

Advertisements

ისევ ‘მარშუტკაში’

გაჭირვების ჯამს ისევ მარშუტკის ამბები მიხსნის ხოლმე ბლოგზე. უკვე ბევრი დამიგროვდა, ვფიქრობ ახალი გვერდი გავხსნა, სახელწოდებით “ამბები მარშუტკიდან”.

დღეს, როცა სტატისტიკის სემინარზე მივიჩქაროდი, მშობლიური 135-თ, კიდევ ერთ სასაცილო  სიტუაციას წავაწყდი. ავედი თუ არა, როგორც ყოველთვის, მაშინვე ცალსკამიანი ადგილი დავიკავე და ჩანთიდან კონსპექტი დავაძრე. ტელეფონის ბატარეა ერთ ხაზზე მქონდა დარჩენილი, (დამავიწყდა დატენვა)  ასე რომ მუსიკას ვეღარ მოვუსმენდი. გვერდით, ორსკამიან ადგილზე 2 ქალი იჯდა, დაახლოებით 50 წლამდე ასაკის იქნებოდნენ, სავარაუდოდ მეზობლები. რა თქმა უნდა ყურადღებას სულ არ მივაქცევდი, რომ არა მათი ხმის ტემბრი და სასაუბრო თემები.

უაღრესაც აღშფოთებული  ხმით ერთი ეუბნება მეორეს:

– იცი ქალო რა უქნია იმ მერვე სართულის თამილას? ეს არჩევნები რახან მოიგეს, (თამილა საარჩევნო უბნის თავმჯდომარე თუ რაღაც ეგეთი ყოფილა, ‘ნაციონალური მოძრაობიდან’) ესეიგი მერიამ ეზოში მიწა დაუმტკიცა და ეხლა მაგისი ქმარი ეზოში გარაჟს აშენებინებს.

–  რას ამბობ ქალო, საგარაჟე კი არა, ძაღლის დასაბმელი ადგილი აღარაა დარჩენილი ეზოში.

– შენ ეგრე იძახე და რომ წამოგაჯდებიან თავზე მერე ნახე.

მერე ორივემ დაიწყო მეზობლების გაჭორვა, პოლიტიკური ამბების ქექვა…

ბოლოს, რაზეც ლამის ხმამაღლა გამეცინა მათი გამოტანილი საბოლოო დასკვნა იყო. “ყველაფერი ამ კომპიუტერების ბრალია”

– ეგრეა გენაცვალე, ამ ახალგაზრდებს კომპიუტერი დაანახე და აღარ უნდათ არც ნათესავი, არც  ამხანაგი.

– ხო, ხო, სად იყო ჩვენ დროს ეგ კომპიუტერით ლაპარაკები და ხალხის გაცნობა, ათას რაღაცას მოიგონებენ, ხან რა გაიხსნება ხან რა, იმ სკაიპის გამო კიდევ რამდენი ოჯახი დაინგრა, სულ გადაგვარდნენ…

– აბა შენ ეგ თქვი, ახლა კიდევ რაღაც  fეისბუქი გამოსულა, გამოჩერჩეტებულია ეს ჩემი შვილი. შე კაი კაცო, გაცნობა თუ გინდა ვინმესი, კომპიუტერის გარეშე ვერ იზამ? ჩვენ დროს ვერ ვიყავით კარგად და ვერ ვიცნობდით ერთმანეთს?

ამ საუბარში ერთხელაც არ უხსენებიათ სიტყვა “ინტერნეტი”.  როგორც ჩანს კომპიუტერი მათთვის მხოლოდ გაცნობასთან ასოცირდება.

რა მოხდა მერე, ყველა კი არაა ვალდებული ყველაფერში ერკვეოდეს, მაგრამ მე რამაც გამაკვირვა ის იყო, რომ ამ ორი ქალბატონიდან ერთ-ერთი საქარველოს რომელიღაც უნივერსიტეტის ლექტორი აღმოჩნდა 😦 ესეც მათი მსოფლმხედველობა.

ქულერი და კვების ბლოკი

აახლოებით ერთი თვის წინ, ინფორმატიკის ლექციაზე ლექტორი პროცესოპრის როლს გვიხსნიდა კომპიუტერის ფუნქციონირებაში. ბოლოს ერთი მარტივი დასკვნა გამოიტანა:

“პროცესორი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია კომპიუტერისათვის, თუ სახლში ქურდი შემოიპარა, ის კლავიატურას და მაუსს ხელს არ ახლებს, პირველ რიგში პროცესორს წაიღებს. ე.ი. პროცესორი არის ის, რაც ქურდს მიაქვს”

😀 ვგიჟდები ამ ადამიანის იუმორზე, ყოველთვის შეუძლია ადამიანი გააცინოს. მაგრამ მე იმ დროს პროცესორის ხსენებაზე სულ არ მეცინებოდა. დატანჯული ვიყავი ჩემი კომპიდან გამომავალი ხმაურით. მერე ვკითხე კიდევაც ლექტორს, რისი ბრალი იქნება მეთქი და მიპასუხა ალბათ ქულერს რამე ედებაო.

მას მერე, ცოტა ხანში ხმაური შეწყდა და მეც მიმავიწყდა ეს ამბავი.  ალბათ ამ პოსტს არც დავწერდი ყველაფერი თავიდან  რომ არ დაწყებულიყო. დიახ, უკვე ორი დღეა ტვინს მიბურღავს ამის ზუზუნი. დღეს საბოლოოდ გადავწყვიტე ამ ამბისთვის ბოლო მომეღო.

Read the rest of this entry

მავნე ჩვევები

ავნე ჩვევები ყველა ადამიანს აქვს, თუნდაც ერთი მაინც. ამ შემთხვევაში, მავნე ჩვევაში მხოლოდ სიგარეტისა და ალკოჰოლის სიყვარულს არ ვგულისხმობ. მავნეა ყველაფერი რაც ზოგადად ადამიანის ცხოვრებაზე ცუდად მოქმედეს და არა მხოლოდ მის ჯანმრთელობაზე და სიცოცხლეზე.

ორი დღის წინ შესული ვიყავი ჩემი ბლოგის dashboard-ში და თავში ეს ფრაზა მიტრიალებდა: ” გავაუქმო? არ გავაუქმო…” მოკლედ ალბათ მიხვდით რაც გადავწყვიტე და მხოლოდ სახელის შეცვლით შემოვიფარგლე.

Read the rest of this entry

%d bloggers like this: