Blog Archives

მწვანე და წითელი

კარგა ხანია, ბლოგზე არაფერი დამიწერია. საწერი მაქვს, როგორ არ მაქვს, მაგრამ ვერიდები ჩემი ცოტა აგრესიული და ხმაურიანი ბლოგის გულჩუყით (ჩემი მოგონილი ტერმინია) გადატვირთვას. ასეთი იმიჯი მაქვს რეალურად – ძლიერი ქალის და როცა ბლოგზე თვითგამოხატვა ვისწავლე, ბლოგიც ასეთი გამომივიდა. არადა, ხანდახან მართლა მირჩევნია, სულაც არ ვიყო ასეთი ხმაურიანი, უბრალოდ, გავწვე სადმე ბალახებში და გავყუჩდე, ხოლო ბლოგზე – უბრალოდ, განწყობა ვპოსტო. მარის ბლოგსაც ამიტომ ვსტუმრობ ხოლმე, მასთან არც ემოციურად ვიღლები და არც ტვინს ვძაბავ ზედმეტად, უბრალოდ – ვისვენებ.

ჰოდა, წინა პოსტს რომ მოპატიჟება დაურთო, როგორ გავუშვებდი ამ შანსს ხელიდან! გავიკეთე ყურსასმენები და მარისებური მუსიკაც ჩავრთე – მოსარაბრაიტმანო ოფრა ჰაზა. თავს ისე ვგრძნობ, როგორც ახლო მეგობრის სახლში, სადაც ზედმეტი ლაპარაკიც არ მჭირდება, არამედ საკმარისია, ვესტუმრო და მე აუცილებლად დამხვდება სიმშვიდე, ბალახის ხალიჩა, სადაც ფეხშიშველი გავივლი და მასპინძელი, რომელიც თავის დადებით ენერგიას დაუნანებლად გამინაწილებს.

სხვათა შორის, მეორეც მაქვს ასეთი “სააგარაკო” ბლოგი. რა საოცარი ხალხი ხართ ეს მწვანისმოყვარულები!

ჰო, რას ვამბობდი… მაქვს ასეთი პერიოდებიც, როცა საკუთარი ემოციებისგან ვიღლები, სამაგიეროდ, ისეთი გულჩვილი ვხდები, რომ ყველაფერზე მეტირება – ეგვიპტელების მონობის უღელქვეშ ტანჯული ებრაელებიდან დაწყებული უცნობი მოხუცებით დამთავრებული. ორი განსაკუთრებით მყავს ამოჩემებული: ერთი სახლისკენ მიმავალს მხვდება – სიგარეტების კოლოფებითა და ცოტაოდენი წვრილმანით დაზვინულ მაგიდასთან ზის, მეორე კი სახლიდან სამსახურში მიმავალს – დგას მორჩილად მეტროსთან, ალბათ საკუთარ ბაღში მოყვანილი ვარდებით და შიგადაშიგ მინდვრის ყვავილებითაც.

ასეთ პერიოდში განსაკუთრებით მძაფრად ვგრძნობ, როგორ მიყვარს და მჭირდება ადამიანები.განსაკუთრებით მწვანე ადამიანები, მზის სხივი რომ დაჰყვებათ ხოლმე. ალბათ, ყველა ჩემნაირი “წითელი” გრძნობს ამას ხანდახან. სამაგიეროდ, ჩვენ არაფერს გავუჭირვებთ საყვარელ “მწვანეებს”.

ახლა ზაფხულია, მარის საყვარელი წელიწადის დრო. ჩემიც, სხვათა შორის. მე მზისგან ვიღებ ენერგიას, მარი – სიმწვანისგან. კიდევ კარგი, ამ ენერგიების ურთიერთგაცვლა შესაძლებელია და კიდევ კარგი, ამას ორივე მხარისთვის მოაქვს სარგებლობა. მოკლედ, მე კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები სამყაროს მოწყობის იდეალურობაში და თავს ადამიანთა შორის ერთ–ერთად ვგრძნობ. ახლა მეტყვით, რა არის მაგაში განსაკუთრებულიო! თუ არ გესმით, ვერც გაიგებთ…

მე არ ვიცი, რას ვერჩი მარის ბლოგს, ასეთი პოსტით რომ ვაფუჭებ, მაგრამ მგონი, არ გამიბრაზდება. ბოლოს და ბოლოს, თვითონ მომცა უფლება! მე კი მართლაც დავისვენე აქ და მონატრებულ ფანჯარაში მონატრებული ტექსტი ავკრიფე ჩემი საპოსტედ აქავებული ხელებით. ამიტომაც, მარის ბლოგის მკითხველების იმედგაცრუებას საკუთარ თავს სულგრძელად ვპატიობ.

ავტორი, მეზობელი ბლოგიდან Tamara’s Dynamite

Advertisements

კიდევ ერთი ზღაპარი

შესავლის მაგიერ

ახლა ისეთ დღეში ვარ, წესით უროს და ორ აგურს უნდა ვეძებდე, მაგრამ ვზივარ და ზღაპრებს ვწერ. ურო და აგურები მოიცდიან.

იყო და არა იყო რა, იყო მარი და ვეკო.  მათ შესახებ უკვე წინა ზღაპრიდან იცით. მას შემდეგ, რაც დიდი წვალებით თავი დააღწიეს მტანჯველ საპყრობილეს, გადაწყვიტეს სტუდენტურ-გამათავისუფლებელ მოძრაობას ჩადგომოდნენ სათავეში და თავიანთ დიად საქმეთა სიისათვის კიდევ ერთი საქმე შეემატებინათ.

მისია – ნათიას გათავისუფლება.

დრო და ადგილი – 18. 05. 2010. დილის 10 საათი.  22-ე საჯარო სკოლის მიმდებარე ტერიტორია. Read the rest of this entry

%d bloggers like this: