Blog Archives

ის სტუდენტია!

რთულია, როცა ერთი წლის განმავლობაში, ყოველ დღე, ერთსა და იმავეს ისმენ. რთულია, როცა გვერდით მყოფი ადამიანი მუდამ წუწუნებს, ვერ ისვენებს და მხოლოდ შენ შეგიძლია ის უთხრა, რისი გაგონებაც სურს. მოკლედ, აბიტურიენტობა რთულა, მაგრამ აბიტურიენტის დაქალობაც არაა იოლი საქმე.

მოუსვენრობა, ჯერ კიდევ 2 წლის წინ დაეწყო, როცა ეროვნულ გამოცდებზე საგულშემატკივროდ დამყვებოდა. დილის 6 საათზე წამოხტებოდა და გზაში მამხნევებდა “მარ, შენ მაგარი ხარ, ყველაფერს კარგად დაწერ…”, ხან მეხუმრებოდა, მოკლედ, ყველაფერს ცდილობდა, რომ არ მენერვიულა და კარგ ხასიათზე ვყოფილიყავი. ისიც მახსოვს, როგორ მიყურებდა, პირველად უნივერსიტეტიდან დაბრუნებულს რომ მომადგა სახლში. ეგონა რაღაც განსაკუთრებული ხდებოდა ჩემს თავს. მას შემდეგ, ყოველ ღამე ესიზმრებოდა, როგორ დაამთავრებდა სკოლას და თვითონაც სტუდენტი გახდებოდა. Read the rest of this entry

Advertisements

ხო კაი, დავწერ :P

1 წუთის წინ ვეკო დამემშვიდობა სკაიპში და დამიბარა, ხვალისთვის პოსტი დაიდოს ბლოგზეო. აი ასე, პოსტიო და მეც მექანიკურად გავხსენი ჩემი განუყრელი ოპერა ბრაუზერი და პოსტის დასაწერად შემოვედი.  რა დავწერო კი მაგრამ? რაც გაზაფხული მოვიდა, ჯერ არც ერთი პოსტი არ გამომიქვეყნებია. ერთი კი დავწერე, მაგრამ ნამეტანი  უარყოფით ტალღაზე ვიყავი და თვითგვემა გამომივიდა. ვცდილობ მასეთ პოსტებს მაქსიმალურად მოვერიდო.

ახლა ვზივარ და ვფიქრობ რა დავწერო. ისევ რამეს ჩემზე დავწერ.

ორშაბათს ახალი სემესტრი დაიწყო. თითქმის ისევ ისეთი დღე იყო, როგორც პირველი სემესტრის დასაწყისი. მხოლოდ იმით განსხვავდებოდა, რომ არ წვიმდა და ნაცნობებიც  უფრო ბევრი დამხვდნენ. ცუდი ის იყო რომ ჯგუფელები აღარ მყვანან და თავი ოდნავ მარტოდ ვიგრძენი. ლეციებზე შესვლაც დამეზარა და ვიბოდიალე აქეთ-იქით. რაღაც დადებითი სიახლეებიც დამხვდა, მაგრამ ამაზე ჯერ ადრეა ლაპარაკი.

Read the rest of this entry

მისი უთორმეტსართულიანესობა!

მაააღლივი –  ჩვენი ტკიივილი, მააღლივი ჩვენი დააარდიაა… ლალალალალააა…

მახსოვს ეს სიმღერა პირველად რომ მოვისიმინე რა რეაქცია მქონდა. ლამის გადავიფიქრე იქ ფეხის მიკარება, თუმცა ჯერ სტუდენტიც არ ვიყავი. ბოლოს ასრულდა დიდი ხნის ნანატრი საწადელი და როგორც იქნა მეც იქაურობის სრულუფლებიანი წევრი გავხდი, უაღრესად დაბნეული და შეშინებული წევრი. ადაპტაციისათვის 2 თვე მაინც დამჭირდა თუ მეტი არა. პირველ შუალედურ გამოცდას ნახევარი ნერვები შევალიე. არა ისეთი არაფერი იყო, მაგრამ ყველა ნერვიულობდა და მე რა მექნა :)) ეს ისე. ახლა სემესტრული გამოცდები მაქვს, ერთიღა დამრჩა(თურმე რა ერთი). დღეს კიდევ ერთი მოვიშორე, როგორც მოვიშორე  ახლავე გეტყვით.

Read the rest of this entry

%d bloggers like this: