Blog Archives

DSLR

ტექნიკა ჩემი სისუსტეა. ბავშვობიდან ასე ვარ. შეიძლება არ მომინდეს ახალი ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი ან რამე აქსესუარი, მაგრამ როცა საქმე ტექნიკას ეხება, ჩემი განკარგვადი შემოსავლის ფარგლებში, არაფერს დავიშურებ.

5 წლის წინ, პირველ კურსზე რომ ვიყავი, გამოცდების წარმატებით დამთავრების შემდეგ დედამ საჩუქრად ციფრული ფოტოაპარატი მიყიდა. მას შემდეგ, ეს ნივთი იყო ჩემი ყველაზე ერთგული თანამგზავრი. სადაც წავიდოდი, ყველგან თან დავატარებდი. რამდენჯერმე რთული სიტუაციებისგანაც მიხსნა (ფინანსური აღრიცხვის გამოცდაზე რთული რა უნდა ყოფილიყო). ჰოდა ასე დავდიოდი და ყველა ხეს, ყვავილს, ცხოველს თუ ფრინველს ფოტოებს ვუღებდი და საგულდაგულოდ ვინახავდი დისკებზე. მეგობრებიც შევაწუხე ამდენი ჩხაკუნით და მეხვეწებოდნენ, თავი დამენებებინა.

ფოტოები არ ვიცი როგორი გამომდიოდა, მაგრამ მე კი მომწონდა. განსაკუთრებით, ყვავილები და პეიზაჟები. (მერე მზის ჩასვლა-ამოსვლის გადაღებაზეც გადავედი, მაგრამ ეგ უფრო რთული აღმოჩნდა).

302843_496578817053831_709684152_n (1)425805_469958979715815_1345515080_n

ჰოდა, ასე გრძელდებოდა ჩემი გართობა, სანამ ახალი DSLR კამერის ყიდვას ავიჩემებდი. ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო ყველაფერი ასე მოხდა: დაახლოებით, ერთი წელი შევალიე ინტერნეტში სხვადასხვა კამერების რევიუებისა და შედარებების კითხვას. საბოლოო არჩევანი NIKON D3200-ზე შევაჩერე. მერე ისე მოხდა, რომ საქართველოში ტექნიკის ბაზრის შესწავლაც დამჭირდა, სანამ იმ მაღაზიას მივაგნებდი,სადაც ეს ფოტოაპარატი საწყობში ექნებოდათ და არა დახლზე გამოფენილი საუკუნოდ. ამ მხრივ სავალალო სიტუაციაა. ზოგიერთ მაღაზიაში შეიძლება აპარატი ობიექტივის გარეშე მოგყიდონ, სრული კომპლექტის ფასად.  ბოლოს ერთ-ერთ მაღაზიაში მივაგენი და ვიყიდე, მაგრამ ჩემი ბედნიერება მხოლოდ ერთ დღეს გაგრძელდა, რადგან ჩემი ოცნების ფოტოეპარატი, რომლის მოსაპოვებლადაც ამდენი ვიტანჯე, წუნიანი აღმონდა. ჰოდა, გადავწყვიტე, ისეთი კამერა მეყიდა, რომელსაც ჩვენს ქვეყანაში ოფიციალური წარმომადგენელი გააჩნია და ახლა CANON EOS 1200D მაქვს. მართალია იმ ნიკონთან შედარებით პლასტმასის სათამაშო მგონია, მაგრამ, რაც მთავარია გადაღების სასწავლად მაინც გამომადგება. საწყის ეტაპზე ყველაფერი რთულადაა. ძალიან მიჭირს ექსპოზიციის გასწორება. ხან მგონია, რომ ვისწავლე, მაგრამ მაინც არაფერი არ ვიცი. მხოლოდ ბაბუაწვერებისგან გამოდის რაღაც.

IMG_1039

ოდესმე, თუ დრო მექნა, ფოტოგრაფიის კურსებს გავივლი და ყველაფერს უცებ ავითვისებ. მანამდე კი ისევ ავტომატური რეჟიმით განვაგრძობ “ჩხაკუნს”.

ასრულდა!

ღეს გავიღვიძე და მივხვდი რომ ეს ის დღე იყო, რომელსაც დიდხანს ველოდი. რა დღე?  დღე, როცა გამოცდები დამთავრებულია, შაბათია და დედაჩემს დანაპირების ასრულება მოუწევდა. გამოცდების ჩაბარების შემდეგ, ფოტოაპარატის ყიდვას მპირდებოდა. ჰოდა ეს დღეც დადგა.

დილით ჯერ კბილის ექიმთან უნდა მივსულიყავი, მაგრამ ჩემი ექიმი არ იყო ადგილზე და ამიტომ პირდაპირ “კიდობანში” წავედით. ახალ კიდობანში არ ვიყავი ნამყოფი, ამიჭრელდა თვალები იმდენი ფოტოაპარატების და ტელეფონების გარემოცვაში. მოფიქრებული მქონდა რომელიც უნდა მეყიდა, მაგრამ მერე აღმოჩნდა, რომ ის მოდელი  მე არ გამომადგებოდა. ჩამოვუშვი ცხვირი…აღარ მინდოდა არაფერი, მაგრამ მერე ერთ მაღაზიაში შევედი, დიდი არჩევვანი არ იყო, მაგრამ მაინც დავუწყე ვიტრინებს თვალერება და ერთ კამერას დავადგი თვალი. გამყიდველი იყო რაღაც სასწაული, ძაან სასაცილო ვიღაც, ისე მიხსნიდა ფოტოაპარატების ფუნქციებს და რეჟიმებს,  ნამდვილად სიცილს დავიწყებდი ხასიათზე რომ ვყოფილიყავი. მერე შესადარებლად 2 კამერა აიღო და გარეთ გამიყვანა, ერთი ფოტოაპარატით მე უნდა გადამეღო სურათები, მეორით – იმას და მერე უნდა შეგვედარებინა. წერეთლის ბაღში ხალხი გადავრიეთ, გიჟებივით დავდიოდით და სურათებს ვუღებდით გამვლელებს, ხეებს, სკამებს, ნაგვის ურნებს…  :)))) ბოლოს ამოვარჩიე ერთ-ერთი და ვიყიდე. დღეს უკვე მეორედ დავტენე, იმედია არაფერი მოუვა და არ გამიფუჭდება.

რა თქმა უნდა, ეს ამბავიც ხიფათით დავამთავრე, ‘კიდობნის’ გამოსასვლელთან ქუსლიანმა ფეხსაცმელმა მიმტყუნა და… :)))) ეგ არაფერი, მთავარია არაფერი მომიტეხავს 🙂 მაგრამ დიდი სასაცილო სანახაობა კი იყო.

%d bloggers like this: